Pickle

Pickle dalam Bahasa Melayu ialah “jeruk”.

Jeruk ialah makanan yang diawet dengan merendamnya dalam cuka, garam, dan gula, kadang kala bersama rempah. Sebagai kata nama, jeruk merujuk makanan awet itu sendiri, manakala bentuk kata kerjanya ialah “menjeruk”. Proses ini menghasilkan rasa masam, masin, dan manis yang seimbang, serta membolehkan buah dan sayur disimpan lebih lama.

Macam Mana Guna “Jeruk” dan “Acar” Dalam Ayat?

“Jeruk” digunakan sebagai kata nama dan kata kerja. Contohnya, “Saya suka makan jeruk mangga” atau “Mak menjeruk pala dalam balang.” Untuk sayur berempah pula, kita guna “acar”, contohnya “Acar timun sedap dimakan dengan nasi minyak.” Bentuk kata kerjanya ialah “menjeruk”, contohnya “Dia menjeruk kedondong dengan cuka dan gula.” Bahan yang dijeruk perlu direndam beberapa hari supaya rasa cuka dan rempah meresap.

Beza Jeruk, Perap, dan Masin

Tiga istilah ini melibatkan merawat bahan dengan perasa, tetapi tujuannya berbeza. Jeruk atau acar ialah mengawet bahan dalam cuka dan garam supaya tahan lama, manakala perap ialah merendam bahan dalam rempah sebelum dimasak. Bahan yang dijadikan masin pula diawet dengan garam berlebihan, seperti ikan masin. Jeruk menghasilkan makanan awet yang terus boleh dimakan, perap menyediakan bahan untuk dimasak, dan masin mengawet melalui garam.

Jeruk dan Acar Dalam Masakan Malaysia

Jeruk dan acar menjadi sebahagian daripada budaya makan di Malaysia. Buah seperti mangga, pala, kedondong, dan cermai biasa dijeruk dan dijual sebagai jajan masam manis. Acar timun dan acar rampai pula menjadi pendamping kepada nasi minyak, nasi tomato, dan biryani dalam majlis kenduri. Bahan yang hendak dijeruk biasanya dikupas dahulu, kemudian dipotong sebelum direndam dalam campuran cuka, garam, gula, dan rempah supaya rasa meresap.